Home

 Nieuws

 Activiteiten

 Geschiedenis

 Sponsoring

 Foto's

 Contact

Het begin - Marjolein Kool

The Bulenga Dancers

Begin 1999 kwamen de Bulenga Dancers naar Nederland. Wij hadden ons opgegeven als gastgezin om een van de Ugandeze leerlingen in huis te nemen voor een maand. De Bulenga Dancers kwamen hier naartoe om op te treden om geld te verdienen voor hun middelbare school in Bulenga, Uganda. Ons Ugandeze “broertje” heette Ssemwanga Hannington en hij was net zo oud als ik (maar wel twee koppen kleiner!).

De eerste dagen waren het leukst: het was geweldig om te zien hoe iemand uit een verre, andere cultuur voor het eerst in zijn leven in aanraking kwam met de koude, harde Westerse wereld. Al die luxe materiële dingen, zoals koelkasten, wasmachines en magnetrons, vond hij maar vreemd. Hij kon eerst bijvoorbeeld helemaal niet geloven dat zijn kleren schoon zouden worden in de wasmachine. Hij vond ons maar “lazy people”. Door mijn ervaringen met hem, was ik ook erg benieuwd geworden naar die andere wereld waar hij vandaan kwam. Die wereld die je weleens op de televisie zag, met al die uitgemergelde kindjes in tijden van oorlog en honger. Maar ja, de volgende dag was je het meestal alweer vergeten.

Voor het eerst naar Afrika...

In de zomer van 2000 was het dan zover: ik had eindelijk mijn VWO gehaald, en ik ben alleen op het vliegtuig gestapt om als eerste van mijn familie voet op Afrikaanse bodem te zetten. Toen ik uit het vliegtuig stapte kwam er een enorme druk van warmte en vreemde luchten op me af: ik was in een nieuwe wereld. Mijn “broertje” Hannington kwam me uiteraard ophalen en we gingen naar zijn huis, of eigenlijk, het huis van zijn broer. Daar woonden nog een stuk of vijf andere broers en zussen met aanhang, want zij hadden geen werk en geen geld. Ik sliep met mijn broertje in een klein huisje. Mijn eerst indruk op de omgeving en de mensen zijn moeilijk in woorden uit te drukken: het zijn eerder gevoelens. Ik kan me wel goed herinneren dat ik de eerste dagen erg voorzichtig was, en een beetje last van heimwee had. Dat ging gelukkig al snel over. Mijn broertje en ik gingen zijn school natuurlijk bezoeken, want ik wilde kijken hoe het geworden was na alle verbouwingen. De school was werkelijk fantastisch, misschien iets te fantastisch: grote lokalen, goede schoolborden, een bibliotheek met veel boeken en een computerlokaal met internetaansluiting!!! Ik vond het geweldig wat ze gepresteerd hadden, maar ik was benieuwd hoe het er op andere scholen in de omgeving uitzag. Daarom besloten we te gaan kijken op de Parents Model Secondary School, de middelbare school in Busega, waar ik op dat moment verbleef.

Bethel Parents Secondary  School

Toevallig werkte een oudleraar van de school van mijn broertje op deze school. Hij was zeer blij om me te zien en hij leidde mij rond. Ik maakte kennis met al zijn collega’s en de leerlingen. Ook nam ik een kijkje in alle klaslokalen. Ik schrok ervan: houten bankjes, slechte schoolborden en houten wanden tussen de lokalen, waar al het geluid doorheen kwam. Niet echt de ideale studeersfeer dus. Er was geen bibliotheek, wel een paar boekjes. Verder was er geen computerlokaal, laat staan een computer! Iedereen was erg aardig en ze vroegen mij of ik wat les wilde geven op hun school. Nou ja, ik had toch weinig plannen, dus een paar dagen later stond ik als onervaren lerares Frans te geven aan Senior 1, 2 en 3. Dit was een geweldige ervaring! Ik was blij dat ik hen wat kon leren, maar ik leerde ook veel van hen: ze vertelden van alles over hun cultuur en hun leven. Het waren zeer gemotiveerde en leergierige leerlingen. Ze wisten dat ze uitverkoren waren, omdat ze naar school konden gaan. Deden ze daarom zo hun best? Na drie weken veel plezier en een hoop ervaring erbij, stapte ik met tranen in mijn ogen weer op het vliegtuig. Wanneer kon ik weer terugkomen naar dit prachtige land???

Na mijn ouders te hebben overgehaald om nog een jaartje te wachten met studeren, ben ik een half jaar fulltime gaan werken, om daarna voor vier maanden terug te keren naar Uganda. Toen ik daar aankwam op Entebbe Airport had ik het gevoel dat ik weer thuiskwam. Dat klinkt erg cliché, zeker omdat ik maar een maandje in Uganda was geweest. Mijn broertje Hannington kwam me ophalen, en het weerzien was fantastisch! De eerste week moest ik natuurlijk veel mensen opzoeken, die erg blij waren om me weer terug te zien. Na een paar dagen ben ik naar de Parents Model School gegaan. Ik had ze van tevoren al geschreven dat ik weer naar Uganda zou komen. Ze vroegen gelijk of ik weer wilde komen lesgeven. Nou, dat wilde ik wel. Ik begon in de tweede week, drie dagen per week. Dan had ik ook nog wat tijd voor andere dingen. Zoals bijvoorbeeld het plaatselijke zangkoor waar ik actief in mee zong als sopraan. En veel lezen en schrijven, zodat ik nu twee dagboeken volgeschreven heb over wat ik daar allemaal heb meegemaakt de afgelopen drie keren. Tevens had ik veel vrienden en kennissen die mij uitnodigden om te komen eten of die ik opzocht op hun werk.

Ik begon met het geven van Frans in Senior 1 en 2. Weer zonder materiaal, zonder boeken, maar met een klas vol gemotiveerde leerlingen. Na de lessen gingen we vaak op het grasveld voor de school zitten, en dan pakte ik mijn gitaar erbij: met z’n allen zingen. Ik leerde ze ook Franse liedjes, erg leuk. En natuurlijk leerde ik veel van hun cultuur. Na een maand vroeg ik aan mijn collega’s of de leerlingen ook wel eens seksuele voorlichting kregen. Er werd wat gegiecheld. Eén van de leraressen zei dat ze het wel eens geprobeerd had te geven, maar dat ze zich niet erg op haar gemak voelde. Er wordt niet zoveel over gesproken in het openbaar. Ik besloot om samen met een mannelijke collega seksuele voorlichting te gaan geven: hij aan de jongens en ik aan de meisjes. We hadden samen bekeken hoe we het ‘t beste konden aanpakken, want de leerlingen zouden gaan lachen. Het was een blok van twee uur per week, een maand lang. Ik geloof wel dat de leerlingen er wat van opgestoken hebben. Ook kwamen ze vaak apart naar mij toe om mij bepaalde dingen te vertellen of te vragen.

Naast het lesgeven op school mocht ik natuurlijk ook mee met de uitstapjes. Die waren alleen voor de rijkere leerlingen weggelegd. Dan gingen we bijvoorbeeld met een grote bus een dagje naar het Lake Victoria. Op deze manier leerde je de leerlingen en collega’s ook op een andere manier kennen. Veel plezier en een ontspannen sfeer…

Voor de ontspannen sfeer ging ik ’s avonds ook altijd naar het jongerenkoor. Daar heb ik veel van de muziek, maar ook van de taal opgestoken. We hadden veel optredens en niet alleen kerken. We zongen ook in tehuizen voor geestelijke gehandicapten, op bruiloften, begrafenissen en andere gelegenheden. Zo kwam ik soms in zeer bijzondere culturele rituelen terecht, waar ik onbewust ook aan meedeed.

Ik heb in die vier maanden vreselijke dingen gezien, die ik in mijn leven nog nooit eerder gezien heb, en die mijn leven totaal beïnvloed hebben: begrafenissen van kennissen, een marteling van een dief, een inbraak ’s nachts in ons eigen huis, een bomaanslag in het dorp naast ons, etc…….Je begrijpt dat deze dingen niet op dezelfde manier als hier gebeuren en georganiseerd zijn. Je leert ervan.

Gelukkig heb ik ook veel lol gehad. Zeker toen in de laatste maand mijn moeder nog even langs kwam. Mijn moeder heeft zich ook bij de stichting aangesloten, omdat ze net als ik, zo aangegrepen was door de omstandigheden op de school, in het dorp en in het land. Maar ze was absoluut ook gepakt door de schoonheid en solidariteit, die Uganda en haar bevolking uitstralen. Toen ik na vier maanden het vliegtuig weer instapte om terug te keren naar Nederland wist ik dat mijn leven nooit meer hetzelfde zou zijn als voor mijn vertrek.

13 augustus 2002 Oprichting stichting Nakiganda

Met behulp van veel kennissen en vrienden heb ik het geld bij elkaar gekregen om de Stichting Nakiganda officieel te laten maken. Dit is gebeurd op 13 augustus 2002. Een droom die werkelijkheid zou worden…Maar het lijkt of er aan deze droom geen eind komt. Telkens weer komen er nieuwe ideeën op tafel, telkens weer komen er leerlingen bij die gesponsord moeten worden. Kortom, er valt nog genoeg te doen. Dankzij de inzet van een fantastisch bestuur proberen wij onze dromen uit te laten komen. Helpt u ook mee?